Apple-adepten opgelet! Een anonieme blogger maakt al ruim een jaar, in wat hij zelf ‘The secret Diary of Steve Jobs’ noemt, Apple in het algemeen en haar charismatische leidsman in het bijzonder belachelijk. De beste man doet dit onder de bijzonder originele naam Fake Steve en wel op zeer scherpe wijze. In één van zijn meest recente berichten voorziet hij een golf van anti-Apple berichtgeving en spreekt hij van een heus naderend mediaverzet tegen Apple.

Sooner rather than later some a-hole who thinks he’s really smart is going to write the “contrarian” piece saying Apple is crap.

Fake Steve ondersteunt deze nogal stellige aankondiging met een lange lijst met kritieken die de media naar zijn idee zullen gaan spuien. Kort samengevat: Apple loopt achter, de apparatuur is niet fatsoenlijk compatibel met huidige en toekomstige standaarden en het bedrijf schat haar eigen producten te hoog in. Op deze manier wordt het ons critici natuurlijk wel erg makkelijk gemaakt om Jobs en Apple neer te sabelen.

Zou Real Steve dit kunnen waarderen? Tenslotte is het allang geen nieuws meer dat Apple veelbesproken is, dat blijkt al uit de vele discussies en posts die er alleen al op SLE over Apple te vinden zijn. Het is nog even afwachten of de voorspelling werkelijk van profetische waarde is, maar de eerste tekenen zijn er. Het zou zelfs zomaar zo kunnen zijn dat ‘the contrarian piece’ waar Fake Steve op doelt hier op SLE verschijnt, al is dat misschien een beetje makkelijk scoren. Iets waar Apple overigens zelf ook dankbaar gebruik van maakt; kijkt u maar naar de Get a Mac campagne, waarin aan de lopende band PC’s belachelijk worden gemaakt. Onlangs verscheen in die serie dit nieuwe filmpje vol zelfspot -dat moet ik Apple dan weer nageven-, waarin de PC-man zich voordoet als Steve Jobs. Alsof één nep-Steve al niet genoeg was.

Het is eenvoudig, gebruiksvriendelijk, vernieuwend, een oplossing voor een hoop problemen met data-opslag en gaat nog zeker tien jaar mee: Als we Jim Schaff van Data Robotics moeten geloven, iets dat overigens niet moeilijk is na het aanschouwen van onderstaande video, heeft de Drobo de toekomst op het gebied van datamanagement. Eerlijk is eerlijk, het is een indrukwekkende technologische noviteit. De Drobo is dan ook niet geheel onterecht door Silicon Valley tot één van de meest veelbelovende nieuwe producten verkozen. Kijkt en oordeelt u vooral zelf.

De opkomst van urban in Nederland

Het kan niemand ontgaan zijn: urban is hot. Van een zwarte muziekstroming lijkt het tot een manier van leven te zijn geworden. Urban overheerst in onze muziek, kleding en taalgebruik. Maar wat houdt urban eigenlijk precies in en waar komt het vandaan?

De urban roots liggen in de Verenigde Staten. In zwarte gemeenschappen ontstond een nieuwe cultuur, gevormd door het leven op straat. De belangrijkste exponent van deze nieuwe stroming was muziek: met hiphop en R&B werd het urban leven vormgegeven. De beoefenaars haalen inspiratie uit het harde, armoedige en vaak gewelddadige leven van alledag. De teksten waren dan ook veelal gericht tegen de maatschappij. Op het podium kregen de rappers waardering en respect, twee zaken die ze in de samenleving moesten ontberen en waar ze voldoening en motivatie uit haalden.

De muziek werd steeds populairder en inmiddels is urban langzaamaan van nicheproduct tot lifestyle uitgegroeid. Het draait nu niet zozeer meer om de songs en de teksten, belangrijker zijn randzaken als kleding, taalgebruik en manier van leven, wat ook steeds duidelijker geuit wordt door de artiesten. Jongeren willen in alles op hun idolen lijken en kopiëren daarom deze lifestyle. Zo is urban meer en meer big business geworden en verdienen de artiesten steeds meer geld. Het bijeengerapte vermogen wordt voornamelijk uitgegeven aan bling bling, de opzichtig glimmende sieraden en andere dure assecoires die hiphoppers bezitten. Onder bling bling valt ook het type auto dat bij het MTV-programma ‘Pimp My Ride’ te bewonderen en vaak te bespotten valt. Rappers lijken hun zware straatleven te zijn vergeten en praten slechts over hoe goed ze zijn en dat er niets beters op deze wereld is dan zij. Dit gebeurt meestal in het bijzijn van zo veel mogelijk vrouwen die zo min mogelijk dragen. Uiteraard mogen ook de homies niet ontbreken, want er moet gechilled worden. Regelmatige verwijzingen naar Crystal champagne, Courvoisier of Hennessy maken het plaatje van de hedendaagse rapper compleet. Life’s a bitch.

All about the money

Evenals vele andere subculturen heeft ook urban een knieval naar de commercie moeten maken.

Urban is hot en dus commercieel, waardoor Nederland natuurlijk niet lang kon achterblijven. In ons land echter zijn drive-by shootings en andersoortige gewelddadige incidenten gelukkig geen gemeengoed geworden in de hiphop scene. Ook in dat opzicht hebben we als natie onze veelgeprezen nuchterheid weten te behouden. Dat neemt niet weg dat ook hier urban enorm in populariteit is toegenomen. Door elkaar beïnvloed richten steeds meer mediakanalen zich specifiek op urban. Zo heeft The Box, aangemoedigd door de groeiende populariteit van urban, alweer geruime tijd geleden besloten het programma Urban Vibes op de maandagavond uit te zenden. Dit terwijl the Box toch al sterk in de hoek van urban zat. Sinds kort heeft ook Radio 538 dit voorbeeld gevolgd. Hun programma JuizeFM is van een paar uur zendtijd per week uitgegroeid tot fulltime webradiostation. Via internet biedt 538 op deze manier een muziekaanbod dat volledig uit R&B en hiphop bestaat. Of het echt een succes wordt valt nog te bezien, maar het is in ieder geval duidelijk dat er een markt voor is.

Dat urban booming is, blijkt ook uit het feit dat het bedrijfsleven er meer interesse voor krijgt. Logisch natuurlijk, als er ergens geld te verdienen valt zullen ze niet aarzelen om hun zakken nog meer te vullen. Entertainmentbedrijven hebben al een aantal keer getracht een goed urbanfeest op te zetten in de geest van grootschaligere evenementen als Innercity en Sensation. Zo heeft ID&T het een tijd geleden geprobeerd met UrbanNation en Ambassador in de ArenA, maar die waren beide geen groot succes. Het onlangs gehouden Luxurush in de Heineken Music Hall mag zelfs met een gerust hart een flop van wereldformaat genoemd worden: de helft van de kaarten moest gratis worden weggegeven, en dan was het er nog steeds niet bijzonder druk. Waar dat aan ligt? Het gebrek aan animo heeft waarschijnlijk te maken met de hoge prijzen van de kaarten, die zo rond de 40 euro liggen. Veel urbanliefhebbers hebben dat geld er gewoonweg niet voor over. Ze besteden het liever aan kleding, sieraden en andere lifestyle producten.

De Vibe van urban
De vele publiciteit en toenemende populariteit en vercommercialisering maken dat het underground-karakter van urban verdwenen is. Veelgehoorde kritiek is dat het labeltje urban overal maar te pas en te onpas opgeplakt wordt. Dit zou vooral gelden voor muziek: wat je in de rekken vindt bij urban music heeft soms weinig te maken met het jachtige straatleven. Urban wordt meer gezien als stadscultuur dan dat het een typische zwarte stroming is. Dit geeft al aan dat urban tegenwoordig mainstream is. Zo werden voornoemde feesten Ambassador en Luxurush ook bezocht door een groot aantal blanke jongeren. Samen met allochtonen hebben zij urban tot subcultuur gemaakt. De sociale psychologie leert ons dat groepen behoefte hebben aan een bindmiddel, iets waar ze hun identiteit aan kunnen ontlenen. Een magazine is daar bij uitstek geschikt voor. Daarom hebben we sinds kort in Nederland onze eigen editie van Vibe Magazine, een van origine Amerikaans (hoe kan het ook anders – JH) tijdschrift. Uitgever Harry Westbroek noemt als doelgroep ‘jonge Nederlanders van gemengde etnische afkomst’. Hij gaat uit van 1,8 miljoen potentiële lezers.

Vibe is overigens niet het eerste urban magazine in ons land, eerder al hadden we Touch Magazine. Dat tijdschrift is halverwege 2004 van de markt verdwenen wegens vermeende licentieproblemen. Dit wordt bestreden door de hoofdredacteur, volgens hem is er simpelweg geen markt voor een tijdschrift over urban. Daar kon hij wel eens gelijk in hebben. Urbanjunkies zoeken elkaar vooral op internet. Daar zijn virtuele community’s zoals Urbanscene en Partypeeps de places-to-be op urbangebied. Beide sites bevatten een hoop info en nieuwtjes. Zo is het leuk om te weten dat Jay-Z onlangs is aangeklaagd door R-Kelly voor 75 miljoen dollar wegens misgelopen inkomsten. Het is te hopen voor R-Kelly dat hij wint, dan kan hij zich weer een paar rechtszaken veroorloven.

Dit soort berichten geeft goed weer hoe het gesteld is met het wereldje. Wat ooit begon als zwarte muziekstroming is vandaag de dag een miljardenbusiness. Ook is urban allang niet meer bestemd voor allochtonen alleen. Blanke jongeren hebben waardering voor R&B en vooral hiphop gekregen. Was urban vroeger nog underground en enigszins geloofwaardig, tegenwoordig maken de voormalige kansarme jongens van de straat, de met goud behangen Afro-Amerikaanse waarmakers van the Americain Dream, hun onvrede over het harde straatleven en de maatschappij die hen uitkotst met zoveel onnodige opschepperij kenbaar dat de boodschap allang niet meer geloofwaardig overkomt. Laten we hopen dat ons dat in Nederland voorlopig bespaard blijft.

Vergeleken met bijvoorbeeld Times Square is de middenstand in onze hoofdstad maar zuinigjes met buitenreclame. Toch is het bewoners, beleidsmakers en andere strijders voor het behoud van monumentaal Amsterdam al jaren een doorn in het oog: de overdaad aan schreeuwerige borden, lichtbakken, contourverlichting en vlaggen die de binnenstad ontsieren. Vooral het Damrak, wat wel wordt gezien als de entree tot de binnenstad, moet het hierbij vaak ontgelden. Toch is dit niet iets van de laatste jaren, maar een verschijnsel dat al veel langer speelt dan de meeste mensen denken.

Het Parool besteedde onlangs uitgebreid aandacht aan de tentoonstelling Reclametoezicht Amsterdam 1925-1935, een expositie die onderdeel uitmaakt van het Fotofestival Naarden. Dit evenement, dat plaatsvindt van 17 mei tot 10 juni, gaat dit jaar over nieuwe buitenreclame, hoewel het nieuwe er in dit specifieke geval wel af is. Voor de tentoonstelling over Amsterdam is namelijk gretig gebruik gemaakt van het gemeentearchief van de Dienst Reclametoezicht, waar vele marketingpareltjes tussen zitten. Zo zijn onder andere de eerste reclame-uitingen van Coca-Cola in Nederland te zien, maar ook een hoop merken die met de tijd uit beeld zijn verdwenen.

Reclametoezicht was een gemeentelijke dienst die erop toezag dat de regels op reclamegebied werden nageleefd. Overzicht was hierbij het sleutelwoord, compositie en de mate van verstoring van het straatbeeld de voornaamste criteria. Hoe anders is dat nu. Nadat de gemeente het beleid grotendeels vrijgaf in 1984 werd de buitenreclame vooral erg ordinair, schreeuwerig en armoedig en was er van compositie weinig sprake, laat staan dat het straatbeeld er niet door verstoord werd, integendeel zelfs. Gelukkig zag de gemeente dit ook in, wat in 1994 leidde tot een vernieuwde aanscherping van de regelgeving op het gebied van gevelreclame.

De foto´s en de reportage in Het Parool tonen aan dat de strijd tussen beschermers van het stadsgezicht en bedrijven die hun naam op de drukste en mooiste plekjes willen hangen ook toen al woedde. Muurschilderingen en gevelreclame die complete gebouwen besloeg waren in de jaren voor de oorlog eerder regel dan uitzondering. Dat er in 80 jaar eigenlijk weinig veranderd is als het gaat om buitenreclame, laten onderstaande foto´s zien.

Afgelopen vrijdag was het Dodenherdenking en inmiddels hebben we ook Bevrijdingsdag weer achter de rug. En vandaag? Vandaag is het weer gewoon zondag. De dag bij uitstek dus om eens goed over na te denken, misschien nog wel een beter moment dan de twee minuten stilte die we 4 mei hadden. Want daar gaat het natuurlijk om: dat we als volk stilstaan bij onze oorlogsslachtoffers en beseffen dat onze vrijheid niet vanzelfsprekend is. Een mooie traditie, maar het is de vraag hoe lang deze nog stand zal houden.

4 en 5 mei worden al decennia lang op dezelfde manier ingevuld. Op 4 mei zijn we allemaal twee minuten stil om acht uur ´s avonds en de dag erop kunnen we drinken en dansen op onze vrijheid op één van de 13 festivals in ons land. Uit onderzoek is gebleken dat het draagvlak voor de herdenking in ons land nog erg groot is. Bijna driekwart van de bevolking heeft aangegeven waarde te hechten aan 4 en 5 mei.

Inmiddels is het 62 jaar geleden dat er een eind kwam aan de Tweede Wereldoorlog (WO2). Hoewel het bij lange na geen 80 jaar duurde, was het een relatief lange en vervelende oorlog en ik hoef u niet te vertellen dat het allemaal verschrikkelijk is wat er toen is gebeurd. Toch ben ik van mening dat we misschien moeten gaan nadenken over de invulling van 4 en 5 mei. Hoewel deze dagen, volgens het Nationaal Comité 4 en 5 mei, vrijheid en vrede in zijn algemeen behandelen en WO2 tegenwoordig vooral als aanleiding wordt gezien voor het instellen ervan, wordt de nadruk nog steeds gelegd op een situatie die voor velen net zo dichtbij is als de Slag bij Waterloo. De media dragen hier sterk aan bij door vrijwel zonder uitzondering te refereren aan WO2 wanneer het over 4 en 5 mei gaat. Dat maakt dat ik elk jaar weer een hoop mensen zie die zich geen raad weten met de twee minuten stilte.

Zonder hierbij de overlevenden en betrokkenen van WO2 teniet te willen doen durf ik te stellen dat het redelijk oneerlijk is om deze mensen boven hun jongere lotgenoten te plaatsen, enkel omdat zij de reden zijn dat we een Nationaal Comité 4 en 5 mei hebben. Zeker nu we langzaamaan ook oorlogsslachtoffers uit het Midden-Oosten krijgen lijkt het me een goede zaak om van Dodenherdenking en Bevrijdingsdag in 2008 twee algemene dagen te maken waarin we terugdenken aan alle ellende van de afgelopen 100 jaar – voor mijn part herdenkt u de Kruistochten als u zich daar prettig bij voelt – en hopen dat we over nog eens 100 jaar geen oorlogsslachtoffers meer hebben om te herdenken. Dat zou, hoewel erg utopisch, nog eens mooi zijn en het draagvlak voor 4 en 5 mei onder de generaties van de toekomst alleen maar vergroten. De grootste rol is hierbij misschien wel weggelegd voor de media. Ik zeg niet dat we WO2 moeten vergeten, integendeel zelfs. We moeten deze zwarte periode simpelweg zijn plek in de geschiedenis geven. 

Creativiteit kent geen grenzen bij het Amerikaanse leger. De nog immer voortdurende strijd tegen moslimextremisten in Irak en Afghanistan wordt sinds vorige week officieel op Youtube gevoerd. Eigen beelden van gevechtsacties worden op Youtube geplaatst en zelfs is er een wervingsfilmpje van maar liefst zes minuten te vinden. 

Soldaten plaatsten al eerder eigen filmpjes op internet, toentertijd tot grote frustatie van de legertop. Ook de op video vastgelegde executies van militairen en journalisten zijn u ongetwijfeld bekend en vanzelfsprekend een doorn in het oog van het Amerikaanse leger, dat nu een passend antwoord denkt te hebben. De propagandistische meerwaarde van dit medium is dus ook tot de Amerikanen doorgedrongen. Een legerwoordvoerder weet het in de LA Times treffend te verwoorden:

“Dit is een gevechtsterrein waarop we nog niet actief zijn geweest”

Na elkaar met conventionele-, chemische-, biologische en nucleaire wapens bevochten te hebben krijgen we dus nu te maken met de digitale wapenwedloop. Al lijkt het voorlopige doel toch het beïnvloeden van de publieke opinie ten gunste van de buitenlandpolitiek, tenslotte voeren de V.S. een groot deel van de oorlog in eigen land.

Youtube heeft grootse plannen! De videosite gaat haar gebruikers de mogelijkheid bieden advertenties in hun filmpjes te verwerken en ze vervolgens mee te laten delen in de opbrengst. Oprichters Chad Hurley en Steve Chen waren al eerder van plan veelbekeken filmpjes te gaan belonen met een deel van de inkomsten.
Sinds Google Youtube overnam wordt er hard gewerkt aan een oplossing voor het probleem met de auteursrechten en het lijkt er dan ook op dat de druk van de entertainmentindustrie té groot is. Met het stimuleren van de aanwezigheid van advertenties in filmpjes moedigt Youtube gebruikers aan vooral eigen filmpjes in te sturen, in plaats van bijvoorbeeld mediafragmenten. Ter ondersteuning introduceert het bedrijf binnen enkele maanden een filtersysteem met de toepasselijke naam ‘Claim your Content’. Dit biedt rechthebbenden de mogelijkheid hun materiaal te registreren, maar wat Youtube hier vervolgens mee doet is onduidelijk. Google-CEO Eric Schmidt: 

“Auteursrechtelijk beschermd materiaal wordt automatisch herkend zodat het kan worden verwijderd”

Dat is dus het basisprincipe van het systeem, maar wat daarna? Vooralsnog een waas van mysterie dus. Op de gisteren afgesloten Web 2.0 Expo te San Francisco maakte Schmidt verder duidelijk dat het systeem wel degelijk aan de bezwaren van Viacom tegemoet komt, maar over de werking kon hij nog niet veel zeggen. To be continued…

Er breken weer donkere tijden aan voor de republikeinen onder ons. De geboorte van de derde dochter van Willem-Alexander en Maxíma, gisteravond laat, leidt de komende weken tot een ware overdaad aan berichtgeving over de nieuwste spruit. Documentaires, reportages, vooruitzichten, terugblikken: we krijgen het allemaal te zien. De media zijn natuurlijk lang en breed voorbereid zijn op een dergelijke gebeurtenis, die daarmee perfect voldoet aan de definitie van een mediahype van Peter Vasterman:

“…a media-generated, wall-to-wall news wave, triggered by one specific event and expanded by the self-reinforcing processes within the news production of the media.”

Breaking News: het prinsesje is een flinke baby (+4 kilo!) en daarmee valt de spreekwoordelijke appel niet ver van de Koninklijke Boom. Nu alleen nog een naam. Als het prinselijk paar kiest voor allitererende kinderen ziet het er somber uit voor het prinsesje, de moeder van Claus heette Armgard. Wat dacht u van Prinses Pils?

Zucht… Dat kluizenaarsbestaan lijkt ineens erg aantrekkelijk.

Ondanks de moeite die de Amsterdamse zender de afgelopen jaren had om het hoofd boven water te houden, viert AT5 vandaag haar 15-jarig jubileum. Al die tijd is de stadszender er in geslaagd met een combinatie van aanstekelijk enthousiasme en een vleugje Amsterdamse bluf een gevarieerd aanbod aan programma’s te maken, die vaak van hoge kwaliteit zijn. Veel presentatoren zijn dan ook ooit begonnen bij AT5, dat daarmee een ware kweekvijver van televisietalent is. De hele dag zijn hun hoogtepunten, alsmede die van vele anderen, op het bekende kanaal te zien, en zoals we dat gewend zijn van AT5 wordt de jubileumprogrammering de hele week herhaald. Allemaal kijken dus, en laten we hopen dat we nog minstens 15 jaar kunnen genieten van Awick, Kort Amsterdams en natuurlijk de rustgevende schildersessies van Bob Ross.

Heeft u altijd al willen weten naar wat voor muziek Jan Marijnissen graag luistert, wat het sterrenbeeld is van Alexander Pechtold, of aan welke filosoof Mark Rutte de voorkeur geeft? Vanaf vandaag zijn de antwoorden op deze vragen en nog veel meer nutteloze informatie te vinden op een nieuwe website waarop de leden van het parlement het publiek een kijkje in hun privéleven gunt. Zo komen we te weten wat de maatschappelijke achtergronden zijn van onze vertegenwoordigers en wordt er een overzicht gegeven van feitelijke, politieke en persoonlijke criteria. Het is tevens mogelijk om met behulp van deze en vele andere criteria de minder gewenste parlementariërs weg te filteren en te zoeken naar de politicus die het beste bij uw (stem)gedrag past. Liever geen volksvertegenwoordiger die rookt? Een overzicht van alle parlementariërs woonachtig in Amsterdam? Het kan allemaal en bovendien is de interface erg gebruiksvriendelijk. Het verschijnsel van politici die zich op Hyves blootgeven is bij deze naar een hoger en professioneler niveau gebracht, de goede bedoelingen van Femke Halsema en Wouter Bos ten spijt.

Ondanks de enorme hoeveelheid onzin die er te vinden is, is het instellen van deze site absoluut een te prijzen initiatief, wat navolging zou moeten krijgen in iedere democratie die ook als zodanig functioneert. Er wordt daadwerkelijk een link met de burgers gelegd en het volk zal zich meer dan ooit verbonden voelen met de politici die hen vertegenwoordigen. Leuke extra is de selectie van willekeurige quotes, die maken nu en dan erg nieuwsgierig.

Het enige nadeel, eigenlijk meer een teleurstelling: de meest controversiële politici hebben hier (nog) geen plekje gekregen. Zo is er over onder anderen Wilders en Verdonk vooralsnog niets te vinden, behalve dan dat er slechts beperkte informatie beschikbaar is. Zodra deze kinderziekte genezen is en ook de zwarte schapen van de vaderlandse politiek een plekje hebben gekregen op dit portaal heb ik mijn stemwijzer gevonden.